no-slop چیه و کجا به کارت میاد؟
یه ریپازیتوری هست به اسم no-slop. این روزا خودم دارم ازش استفاده میکنم و گفتم بذار یه توضیح درستحسابی براش بنویسم. چون یه مشکلی رو حل میکنه که تقریباً هر کی این روزا با AI متن مینویسه (چه PRD باشه، چه پایاننامه، چه پست وبلاگ) بهش خورده: متنی که ظاهرش قشنگه، ولی یه جوری بوی AI میده. یا بدتر، یه ادعا یا نقلقولی توش هست که اصلاً درست نیست.
چند روز پیش هم @somonaut تو ایکس یه پست گذاشت و این skill رو معرفی کرد. نوشته بود: «برای نوشتنی که بوی AI نده. بافت کلیشهای AI، پولیش جعلی، ریتم ضعیف، عبارتهای تکراری و مشکل منبع تو نقلقولها رو میگیره.» لینک ریپو رو هم گذاشته بود. یعنی همین الان تو فضای agent skillها داره دیده میشه.
اصل ماجرا چیه؟
no-slop یه skill هست. هر متنی که مینویسی رو از دو تا دروازه رد میکنه:
دروازه اول – وفاداری به منبع
هر نقلقول یا ادعایی که تو متن باشه رو میره با منبع اصلیش چک میکنه و یکی از این چهار تا برچسب رو میزنه روش: عیناً همون (verbatim)، پارافریز نزدیک، تأییدنشده، یا اشتباه نسبت داده شده. یعنی اگه یه جمله رو بندازی گردن یکی که اصلاً نگفته، یا یه آماری بیاری که هیچجا پیدا نمیشه، گیر میافته.
دروازه دوم – سلیقه و کیفیت نوشتار
یه اسکن مکانیکی میکنه برای اون عبارتهای تکراری و کلیشهای AI (مثل «تو دنیای امروز...»، خطتیرههای الکی، ساختارهای الگویی). بعدش هم یه امتیازدهی نهتایی میده بر اساس اینکه متن چقدر طبیعی و تمیزه.
دو تا قانون هم داره که هیچ اسکنری نمیتونه چک کنه:
- هیچوقت چیزی از خودت اضافه نکن. هیچ عدد، اسم، ادعا یا نظری که تو منبع اصلی نبوده، نذار تو متن.
- بیش از حد هم اصلاح نکن. اگه همهی زبریها و لحن طبیعی متن رو پاک کنی، خودش یه جور امضای مصنوعی دیگه میشه.
نصبش هم خیلی سادهست:
npx skills add soheilmomeniii/no-slop
کجا واقعاً به کارت میاد؟
مثال ۱: نوشتن PRD
وقتی داری PRD مینویسی معمولاً میخوای از AI کمک بگیری که بخشها رو پر کنه. دقیقاً همونجا AI شروع میکنه قطعی حرف زدن دربارهی چیزایی که اصلاً معلوم نیست.
| قبل | بعد |
|---|---|
| بر اساس تحقیقات بازار، ۷۰٪ کاربران... (بدون اینکه بگه از کجا اومده) | یا منبع واقعی میذاره، یا مینویسه: [نیاز به داده — هنوز چک نشده] |
| این محصول انقلابی تو صنعت ایجاد میکنه | همون چیزی که خودت گفتی، مستقیم و مشخص، نه بیشتر |
| جملهی مصاحبه رو کمی عوض میکنه که «روونتر» بشه | همون جملهی اصلی رو نگه میداره، یا میگه این پارافریز شده |
چرا مهمه؟ PRD پایهی تصمیم تیم مهندسی و محصوله. اگه یه ادعای ساختگی (مثلاً یه درصد الکی) توش بمونه، کل تصمیمگیری رو میکشه یه سمت اشتباه.
مثال ۲: نوشتن پایاننامه یا مقالهی علمی
اینجا دروازهی اول حسابی به کارت میاد.
| قبل | بعد |
|---|---|
| AI یه جمله از مقاله رو کمی بازنویسی میکنه ولی هنوز میندازه گردن همون نویسنده (این drift خطرناکه) | هر نقلقول برچسب میخوره: عیناً / پارافریز / تأییدنشده / اشتباه |
| دو تا جمله از دو تا منبع مختلف رو با هم قاطی میکنه و میندازه گردن یه نفر | هر ادعا جدا ردیابی میشه که معلوم بشه دقیقاً از کجا اومده |
| همهی «ممکنه» و «به نظر میرسه»ها رو پاک میکنه که قاطعتر به نظر برسه | اینا دستنخورده میمونن، چون بخشی از صداقت علمیان |
چرا مهمه؟ تو دفاع پایاننامه اگه استاد یه نقلقول رو چک کنه و ببینه با منبع اصلی فرق داره، اعتبار کل کارت میره رو هوا.
مثال ۳: نوشتن پست وبلاگ
| قبل | بعد |
|---|---|
| جملهها همه تقریباً همطول، پر از خطتیرهی تزئینی | ریتم طبیعیتر، بعضی جملهها کوتاه بعضی بلند |
| «بیایید عمیقتر بررسی کنیم»، «در نتیجه میتونیم بگیم که...» | اینا حذف میشن یا با لحن سادهتر عوض میشن |
| AI گاهی یه عدد قشنگ از خودش درمیاره چون قانعکنندهتر به نظر میرسه | یا عدد واقعی با منبع میذاره، یا کلاً حذفش میکنه |
چرا مهمه؟ خواننده حتی اگه ندونه چرا، متن پر از اینا رو مصنوعی حس میکنه و زودتر ولش میکنه.
یه نکتهی مهم که خود ریپو هم روش تأکید کرده
لیست عبارتهای ممنوعهی این ابزار فقط یه سلیقهی نوشتاریه، نه یه آشکارساز AI. یعنی اگه متنی این تست رو رد نکرد، دلیل نمیشه بگی حتماً AI نوشته. فقط یعنی از نظر سبک، هنوز جا داره بهتر بشه.
جمعبندی
no-slop برای هر جایی که دو تا چیز مهمه به درد میخوره: درست بودن ادعاها و طبیعی بودن لحن. PRD، پایاننامه، مقاله، پست وبلاگ، حتی گزارش داخلی شرکت. کاری که میکنه اینه که قبل از اینکه متن رو منتشر کنی یا تحویل بدی، یه بار از این دو تا فیلتر ردش میکنه: آیا هر چیزی که گفتی واقعاً جایی نوشته یا گفته شده؟ و آیا لحنش طبیعیه یا هنوز بوی AI میده؟
اگه خودت هم agent skill استفاده میکنی، لینکش رو کپی کن بذار تو چت و ازش بخواه نصبش کنه.
اینم لینک ریپو: no-slop